Noong mga linggong naghahanda akong umalis ay wala akong hinindiang lakad! Lahat sinamahan ko, dahil kung hindi ay laking pagtutukso ang aabutin ko. Tsaka gusto ko rin naman syempre dahil ma-mimiss ko sila (hikbi!) Kaya ayun, nanood kami ng concert (rihanna at chris brown noong bati pa sila), nanood ng sine (He’s just not that into you), at tambay kung saan-saan. At noong huling araw ko sa Pilipinas ay tinanong ako ng nanay ko kung  anong special request kong pagkain -ang pinili ko ay Chickenjoy, walang kaduda-duda! At isa yan sa unang pagkaing na-miss ko dito. (nagpunta kami sa isang chicken fast food dito noong natatakam ako sa Chickenjoy pero syempre iba pa din ang lasa.) Ang pinakamalapit na Jollibee sa aming bahay ay aabutin ng 8 oras na biyahe! Aba, inilista ko pa nga ang mga pangyayari noong huling buwan ko Pinas.

Ngayong isang taon na nga akong naninirahan sa ibang bansa ay naisip ko tuloy kung ano na ba ang nagawa ko. Syempre unang-una ay nagpakasal at inayos ang aking papeles dito. Para nga naman hindi ako TNT! Madali lang naman ang proseso, kung baga nga ay basta sundin lang ang panuto ay ayos ka na. Lahat ng kinakailangan kong ID para manirahan dito ay ayos na rin (state ID, Social Security, Fingerprint card, green card, employment authorization card, drivers license, atm card, insurance card - ang dami no?) Naisip ko nga na sa Pinas ay employee ID lang ang gamit ko! Natuto na din akong magmaneho, dahil nga naman sa Pinas ay hindi naman talaga kinakailangan ito. Pina-evaluate ko na din ang transcript of record ko (para ito sa paghahanap ng trabaho). Nakapasa na din ako sa state board exam para sa mga guro. Nakipag-kaibigan na sa mga tao dito (nosebleed na ito!). Pero ang hindi ko pa lang nga nagagawa ay makapagtrabaho. Ewan ko lang kung dahil ba ito sa wrong timing ng aking pagdating dito, kasi naman masama ang ekonomiya nila sa ngayon. Minsan nga naiisip ko kung dahil ba ito sa diskriminasyon? (ibang kwento na yan!) Kaya eto, isang taon na kong housewife – luto, linis, laba (tatlong L!) ang aking pinagkakaabalahan. Hindi naman sa nagrereklamo ako, pero sanay kasi akong may sariling lakad, sariling pera, at sariling diskarte. Alam ko namang magbabago din ang lahat, yun nga lang nakakainip kasi.

Bago ako napadpad dito sa Amerika ay inaakala kong magiging madali lang ang paglipat ko. Kung baga ay makaka-adjust din ako agad, makakapagtrabaho at tuloy ang buhay na nakasanayan ko. Hindi pala ganun kadali! Hay nako, nalunod na ako sa mga papeles, sa dami ng ID na kailangang ayusin at kung anu-ano pang kailangan kong gawin para maging maayos ang estado ko dito. Kahit saang sulok ng mundo ka pala mapadpad ay may pila, may gobyernong kailangang sundin at syempre wala ka namang magagawa kundi sumunod. Kung ako lang, basta gusto ko nang magkatrabaho.. masyado nang mahaba ang bakasyon ko!

Madami-dami ring haka-haka sa kung saan nagpunta at nagtago itong si El Tigre nitong mga nakaraang buwan. Merong nagsasabing nasa ibang bansa siya, meron namang sa iba’t-ibang estado dito sa Amerika.. pero ang pinakamatunog ay ang nagsasabing nasa isa siyang sex rehab. Meron pa ngang malabong litrato na sinasabing kuha niya na lumalabas ng gusali sa isang kilalang rehab center. Pakiramdam ko tuloy parang ET o Bigfoot lang si El Tigre kasi parating hinahanap at may malalabong litratong pinalalabas. Syemrpe hindi ka naman makasigurado kung sya nga yun.  

Ano nga ba ang pinagmulan ng kontrobersyang ito? Kasi naman nabangga ni El Tigre ang kanyang sasakyan sa puno sa tabi ng bahay nila. Noong una ay simpleng balita lang to, aba nag-aalala pa nga ang iba. Pero ang nagpasabog ng kontobersya ay ang oras kung kelan ito nangyari – madaling araw! Saan ka ba naman kasi pupunta ng madaling araw? Kaya yun, parang bombang bumagsak kay El Tigre! Naglabasan bigla ang kanyang mga kabit… hindi lang isa ha, higit pa nga ata sa sampu sa huling bilang. Parang kabute lang kasing nagsusulputan ang mga babaeng ito. Hindi lang syempre sigurado kung nagsasabi sila ng totoo o nakikisabay lang sa uso para nga naman sumikat. Kaya naman sa balita ay may update pa – ilang na nga ba ang kabit ni El Tigre ngayong araw na to?

Naku, parati na lang siya nasa balita mula noong araw na yun. At hindi lang sa balita ha, pati sa mga iba pang palabas tulad ng sa late night – siya ang parating tampok na joke! Nakakatawa nga naman ang mga joke nila – mga tungkol sa bilang ng kabit nya, sa pagmamaneho niya, at syempre tungkol sa asawa niya. May isang skit pa ngang ginawa ang isang palabas na kung saan pinalabas na under de saya si El Tigre! Puro na lang nga katatawanan, kasi nga naman etong isang sikat na taong ito ay may kahinaan din pala!

Sinayang nga naman ni El Tigre ang  kanyang tagumpay at kasikatan – at para saan? Madaming syang endorsements na umurong na at hindi na siya makapaglaro ng golf sa ngayon. Tingnan mo nga naman – bata pa lang ay sikat na siya sa galing at talento niya sa golf, parati na lang siyang inaabangan. Sa tingin ko nga ay siya ang nagpasikat at nagpa-uso sa golf! Naging milyonaryo siya, sikat at may magandang pamilya – pero siguro ay hindi siya kuntento dito at naghanap pa ng ibang libangan. Yun nga lang – kabit ang naisipan niyang gawing libangan, may kabit na – may nakasabit pa!

Emosyonal ang kanyang pagsasalita sa media, pero bawal ang magtanong. Kung baga, kontrolado niya ang lahat ng pangyayari – magsasalita lang sya, tapos tapus na. At malamang ang ginawa niyang statement ay ilang beses na binago at hinasa ng mabuti. Hindi ko alam kung maniniwala ako sa lahat ng sinabi niya, pero sa tingin ko ay tama naman siya ng sinabi niyang dapat lubayan ng media ang kanyang pamilya. Oo nga naman, kawawa naman yung asawa at anak niya – kinukunan ng litrato kahit saan. Eh kasi naman, wala si El Tigre para makunan ng litrato kaya syempre pamilya ang puntirya nila!

Pero hanga ako sa asawa niyang si Elin. Hindi siya nagsasalita sa media para siraan lalo si El Tigre, bagkus ay nag-uusap lang sila ng pribado ng mag-asawa. Kaya ang katanungan ngayon ay mananatili ba si Elin o hihiwalayan si El Tigre. Madali lang niyang makukuha ang diborsyo lalo na’t napakadaming ebidensya ng pakikiapid ni El Tigre. Sabi nga ni Elin kay El Tigre - ang paghihingi ng paumanhin ay hindi makikita sa salita, kundi sa gawa. Oo nga naman, madali lang magsabi ng bagay-bagay pero ang mahalaga ay panindigan ito. Kung ako sya, malamang ay hiwalay ang sagot ko! Pero kanya-kanyang opinyon naman yan at may sariling mga dahilan na hindi alam ng lahat.

Sa ngayon ay ipagpapatuloy ni El Tigre ang kanyang therapy at treatment. At para sa kanya ay Buddhism ang kasagutan sa kanyang problema. Aba, hindi lang siya ang unang sikat na taong naging relihiyoso sa harap ng kontrobersiya (naalala ko tuloy si bad boy Robin Padilla). Hindi muna siya maglalaro uli – pero ang kanyang huling salita ay “believe in me again”. Kasi nga naman sira na ang kanyang reputasyon at integridad – mapapatawad pa kaya siya ng publiko at tatanggapin muli?

http://www.youtube.com/watch?v=q349YczkqFk

http://www.examiner.com/x-35831-Celebrity-Headlines-Examiner~y2010m2d19-Tiger-Woods-public-statement-recap-VIDEO

http://www.livestream.com/usa_today1

Kakaunti lang din ang pagdiriwang ng misa, nasabi ko nga sa asawa ko na maraming oras ng misa na pwedeng pagpilian sa Pinas. Kahit may trabaho ka ay walang palusot para hindi makapagsimba ng araw na ito. Merong super- aga na misa bago pa man pumasok sa trabaho, at meron namang hanggang gabi. Dito kasi alanganin yung misa kaya yung mga may trabaho ay mahihirapang makahabol, pwera na nga lang kung malapit ka sa simbahan.

Natatandaan ko nga dati nung kolehiyo ako, hapon hanggang gabi ang mga klase ko kaya pumapasok akong may abo sa noo. Hindi ito nakakahiya dahil halos lahat ng kasakay ko sa jeep ay meron din nito. Minsan nga matutukso ka pa kapag wala nito. Aba, pinagmamalaki kaya ng mga katoliko ang simbolong ito. Naisip ko tuloy na wala akong nasalubong na meron ding abo sa noo sa aking pag-uwi.

May nabasa nga ko mula sa isang sikat na tagapagsalita – ang ibig sabihin daw ng abo ay “mamatay ka din”. Oo nga naman, napakasimpleng mensahe! Wala nang paligid-ligid pa kung anong mensahe nito! Kaya nga pinapa-alala sa atin na gawin nating makahulugan ang ating buhay at ayon sa kagustuhan ng Diyos.

Nasabi nga nung pari kanina sa kanyang homiliya – yung abo ay walang magic. Naisip ko tuloy na minsan ay ganon din ang mga Pinoy, para bang anting-anting ang tingin sa abong ito. Tipo bang nagbibigay ito ng proteksyon sa kung sino man ang meron nito. Wala nga namang magic powers ito, kung baga simbolo nga ito at yung paniniwalang kasali ito sa pagdiriwang bilang isang katoliko.

Ayan, panahon na ng kuwaresma. Uso na naman ang isda at ang mga pagkaing-dagat. Ikukwento ko na lang sa inyo ang iba pang obserbasyon ko sa kapanahunang ito. Hanggang sa susunod na kabanata.

Dahil nga marunong akong magluto at walang problema sa akin na ako ang tagaluto sa bahay, ay nabigla ako sa dami ng frozen food nila dito sa Amerika. Yun bang handa na yung pagkain, yun nga lang kailangang iinit sa microwave o di kaya sa oven. Kaya naman importante sa kanila ang microwave at oven. Di tulad sa Pinas, basta may kawali, kaldero at kalan ay ok na. Sanay pa naman akong sariwa ang mga sangkap at iluluto ang mga ito. Sa wika nga nila ay – “cook from scratch”.  Para maipakita ko sa inyo ay kinunan ko ng litrato ang ilan sa mga ito na nasa freezer namin ngayon.

Ayan ang mga karaniwang frozen food na mabibili dito. Yung iba ay may sariling lalagyan. Para bang tray na nahahati sa dalawa o tatlo (depende kung ilan ang putahe), tapos may manipis na plastik lang na nakatakip dito. Kadalasan ay chicken nuggets ang binibili namin – dahil paborito ito ng asawa ko. Meron ding mexican food, chinese food at meron pa ngang pizza! Kaya naman puno ang freezer namin ng ganitong klaseng pagkain. Pero bihira ko itong hinahanda. Kasi naman pakiramdam ko ay madaming preservatives ito na hindi maganda para sa katawan. Mas gugustuhin kong magluto na lang kahit mas matrabaho ito.

Siguro ay uso ang ganitong uri ng pagkain dito sa Amerika dahil mahalaga para sa kanila ang oras. Parang parati kasi silang nagmamadali at wala nang oras para magluto. Kasi naman ang mga frozen food ay mga 5 minuto lang sa microwave ay ayos na – pwede nang kainin! Syempre depende rin yan sa kung anong pagkain dahil yung iba ay kinakailangan ng mas mahabang panahon sa microwave o di kaya sa oven. Pero yun nga lang, simpleng-simpleng proseso lang ito: tanggalin ang balot, ipasok sa microwave o oven at hintaying uminit ng husto – tapos may hapunan ka na. Kung para sa mga taong lunod sa trabaho ay maganda nga ito. Masarap din naman ang mga pagkaing ito, at halos walang kailangang nang hugasan na gamit sa kusina. Yun nga lang hindi sariwa ang lasa – kung baga nga, pwede na rin.

Naiisip ko nga tuloy, pagdating ba ng panahon ay puro na lang ganito ang kakainin ng pamilya ko? Huwag naman sana, sayang naman ang kinalakihan kong mga pagkain na hindi mabibili na frozen. At masaya naman akong nagluluto, hindi ata lahat ng tao ay marunong magluto!

O di ba, walang tao! Kami lang ng asawa ko. Kaya nga nasabi ko sa kanya, na unang beses kong nakaranas ng ganito. Sa Pinas pa nga bukas 24 oras ang ibang kainan, pero lagi pa ring merong kumakain. Aba, maiisip mo bang mahirap ang mga pinoy? Hingi kaya! Sagana tayo sa pagkain!

Ang kaibahan ng dalawa? May translation yung isa – chow mein! At may tatak ng export quality. Sa likod naman ay mga address ng opisina dito sa Amerika. Di ko  lang alam kung dito gawa o pinadala galing sa Pinas. Pero kahit ano pa man yan, natutuwa ako’t isa ito sa mga bagay na talagang na-miss ko.

Sino ba naman kasi ang nag-imbento ng valentine’s day na yan? Sa aking pagre-research (gamit ang internet) ay madami palang kwento tungkol sa pinagmulan nito. Pero ang kadalasang kwento ay tungkol sa isang St. Valentine. Di ko lang sigurado kung sinong Valentine iyon dahil sabi sa kasaysayan ay may tatlong martir na yun ang pangalan! Sabi sa mga kwento ay nakulong itong si Valentine dahil nilabag niya ang utos ng emperor na pinagbabawal na ikasal ang mga lalaking sundalo. Ang isip kasi ng emperor na to ay magiging mas mabuting sundalo ang mga ito kapag walang asawa at pamilya. Pero patuloy pa din si Valentine na magkasal ng mga kasintahan ng palihim – kaya ayun sa kulungan ang bagsak niya at kamatayan ang sintensya! Habang nasa kulungan naman siya ay patuloy na binibisita sya ng mga magkasintahan para ipakita ang kanilang suporta sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga bulaklak. Sabi naman sa isang kwento ay nagpadala siya ng isang sulat na nakalagay na – “From your Valentine” bago siya pinatay. Ito daw ang simula ng pagbibigay ng bulaklak at cards sa araw ng mga puso.

Pero bakit nga ba Pebrero ito ipinagdiriwang? (Syempre sa internet na naman ako pumunta para malaman ang kasagutan!) Aba, madami na namang iba’t-ibang kwento tungkol dito. Sabi ng isa ay dahil ipinagdiriwang ang kamatayan ni Saint Valentine. Sabi naman ng isa ay ito ang panahon ng “mating season” para sa mga ibon. Yung isa naman ay dahil sa Roman festival na “Lupercalia” – o fertility festival na pinagdiriwang sa buwan na ito. Sa festival na ito ay parang may lotto na kung saan bubunot ang mga binata sa isang banga ng pangalan ng mga kababaihan sa kanilang lugar at magiging partner sila sa taon na yun. Kadalasan sila din ang nagkakatuluyan at ikinakasal.

Simula ng mga pagdiriwang na ito ay naging mas bongga na ang okasyon ng Valentine’s day. Alam nyo ba na ang araw na ito ay pangalawa lang sa Pasko sa dami ng binibili at pinapadalang cards? Kung dati ay sariling sikap ang mga cards na ito, eh ngayon bibilin na lang ayun sa budget mo. May simple lang at meron namang iba na may musika pa! Ang pinakamatandang Valentine card ay nasa British Museum ngayon. At higit na mas madaming kababaihan ang bumibili ng mga cards.

At makakalimutan ko ba naman si kupido, na naging simbolo na rin ng araw na ito! Parati na lang siyang makikita sa kung saan-saan sa panahon na ito. Kasi naman, anak siya ni Venus (Rome) / o Aphrodite (Greek) - ang diyosa ng pag-ibig at kagandahan. Sa mga unang kwento ay may asawa si Cupid na Psyche ang pangalan. Pero dahil mortal si Psyche ay hindi niya pwedeng tingnan si Cupid. Syempre nilabag nya ito isang gabi na ikinagalit ni Cupid at siya ay lumisan. Sa ibang kwento naman ay masayahin at matabang sanggol si kupido na may pakpak at dalang pana na kung sino man ang tamaan ng pana na ito ay maiin-love!

Kahit ano pa ang pinagmulan ng araw na ito ay nakalakihan na nating  ipagdiwang ito. Maaaring sa simpleng card at bulaklak lang o di kaya sa mas magarbo pang pagdiriwang. Ang mahalaga ay sa araw na ito ay ipakita ang pagmamahal sa mga taong importante sa buhay mo.

Happy Valentine’s Day Pilipinas!

Nang nakarating ako dito sa Amerika ay naranasan kong walang cellphone ng halos isang taon! Aba di ko inaakala na kakayanin ko pala yun. Sa totoo lang ay hindi sya nakaka-miss. Yun nga lang, talaga namang nagugulat ang ibang tao kapag sinasabi kong wala kong cellphone, akala mo naman ay may ginawa na kong krimen sa kanilang mga reaksyon – “What?! no cellphone? I can’t live without my phone!” At ngayong nakabili na ko ng cellphone ay naninibago naman na ko. Nakakalimutan ko ito madalas, pero tulad ng dati ay sanayan lang ulit. Siguro nga kaya ko naman mabuhay ng walang cellphone. Pero dahil nga nakakapagmaneho na ko mag-isa ay nag-aalala ang aking asawa. Mabibilis nga naman magpatakbo ng sasakyan ang mga tao dito, kaya ayun nagkacellphone tuloy ako bigla! Yun nga lang, nakakalungkot dahil hindi ko pwedeng gawing textmates ang mga kaibigan ko sa Pinas, kasi ba naman ay mahal magtext mula doon – P15.00 lang naman bawat isa! Kaya naman sa chat na lang kami mag-uusap – libre pa!

Unang beses kong magkaroon ng cellphone na de-linya. Di uso ang prepaid dito, wala nga namang sari-sari store na mabibilan ng load. Halos lahat ay may linya na binabayaran buwan-buwan. At mas komplikado mga cellphones nila dito. Di lang basta-basta dapat tawag at text lang ang nagagawa pero dapat pwedeng magbasa at makatanggap ng email, voice mail at kung anu-ano pang applications. Eh kuntento naman na ko sa basta may pantawag at text ay ok na! Wala akong tiyagang mag-surf sa internet gamit ang cellphone dahil maliit nga naman ang screen at keypad, mabagal pa!  Pero siguro dito, gusto nila ay parati silang updated sa lahat ng pangyayari at dapat makatanggap agad ng balita. Masyadong “fast-paced” kasi ang pamumuhay dito, parang parati na lang sila nauubusan ng oras. Yun namang ibang modelo ng cellphone nila ay buong keyboard ang pwedeng gamitin (parang sa computer lang), pero nahihirapan akong gamitin kasi nga naman maliliit ang letra kaya napipindot ko pati yung katabing letra! Kaya mas ginagamit ko ang Pinoy-styple, gamit lang ang hinlalaki! Aba mabilis kaya mag-text ang mga pinoy, yung iba nga hindi pa nakatingin! Kailanga ko ding matutunan ang text lingo nila dito – syempre di ko na pwede gamitin ang mga tipong “wer na u d2 na me!” Dito mga acronyms ang gamit nila katumbas ng isang pangungusap na tulad ng: T+ – Think positive; G2GCYL8R - Got to go, see you later; 10X – thanks. Parang bagong lengguwahe lang ulit!

Naaalala ko tuloy ang pagbili ng load sa pinas. Isusulat mo ang numbero mo sa listahan pati kung magkano ang gusto mong load, pagkatapos lang ng ilang segundo ay may load na! Kaya nga may mga tindahan na mga gamit pang-cellphone lang ang tinitinda nila – load, cards, cases at mga palamuting pang cellphone. Napapaisip tuloy ako na kung sa Pinas lang may ganitong sistema, galing naman ng Pinoy! Syempre patok sa Pinoy ang pagloload ng tingi lang at syempre unlimited texting din ito ng buong araw. Yun nga lang sa mga kaparehong network mo lang, kaya naman pag may nagtext na ibang network pasensyahan na lang kung di nagreply.

Sa panahong wala akong cellphone ay naisip kong hindi naman pala ito nakamamatay – buhay pa naman ako. Kakayanin naman pala ng wala nito. Yun nga lang dahil sa panahon natin ngayon na dapat alam ng lahat kung nasaan ka at kung anong ginagawa mo ay parang kinakailangan ito. Kaya ayun, uso tuloy ang mga nale-late sa tagpuan – pero ibang usapan na yan.

SHARING HISTORIES 

The recent death of former president Corazon Aquino, lovingly called as Tita Cory by her countrymen, gave an opportunity for me to express to my husband how proud I am of being Filipino. You see, my husband is half-Filipino from his mother side. He learned all about the Philippine history from his uncle who was also active in the Filipino community. My husband was initially indifferent to the news of her death because from what he knew Cory was not that good a president. I said she might not be the best president we had in terms of the economy and other standards, since she was just a widow and was not really prepared to live a life of politics, but she was the last president who I can truly say inspired everyone to proclaim that they are indeed Filipinos.

We heard about the death of Cory through his mother and I was immediately in disbelief. I remember when the news of her sickness was announced, my own mom cried so I know that tears will be shed again.  When I left the Philippines early this year, Cory was rarely seen in public and if she was, she looked so tired and skinny but she would still wear her trademark yellow dress and a huge smile as if saying that she is indeed ok. She would always thank the people who were praying for her, which led to someone in the news to say that Cory is the most prayed for Filipino. I believe that she is, not because she was sick and she asked for it – but because the people truly loved her. This is what my husband learned when we talked about what Cory meant for the Filipino people.

At the day of Cory’s funeral, I was logged in the internet looking for ways how to watch it. Luckily, the two biggest tv networks in the Philippines were showing a live streaming of the news events in their websites. I watched the mass and was deeply touched by the outpouring of emotions. It was seen in the eyes of her children and grandchildren as well as in the faces of the people outside the church and on the streets. I cried listening to her youngest daughter saying her eulogy, of how it would take a lifetime for their family to be ok with her death. Seeing her funeral march brought me to my memory of the EDSA revolution. I was just 6 then and I didn’t know what was happening but I remember my father tying a yellow ribbon on the antenna of the car and all of us going for a drive. Everyone on the street was happy and horns were blaring in the tune of “Co-ry, Co-ry”. As I grew up, I learned more and I knew that this was a very important part of our history and I was proud of it. I told all of this to my husband when he came home from work. He watched the news with me and was astounded as to how many people there were in the streets. He could not believe that these many people will turn out and wait for hours to see a glimpse of Cory’s casket considering that it was raining on and off. But the Filipinos were out there on the street, some with umbrellas, some without and when asked why they were there, they all had the same answer – this is the only thing that I can do to show my gratitude for everything that Cory has done for the country. It’s as if they are replying to Ninoy’s famous line that the Filipinos are worth dying for – that Cory is worth waiting for. The funeral march was almost 9 hours long and I wasn’t able to stay up to watch Cory being buried. However, I was able to watch it the next morning with my husband remarking, before he left for work, that maybe the funeral march haven’t reached the cemetery yet and I might still see it. He said it with a sense of awe, and I learned later that he spent his lunch hour looking at the internet for information and pictures about the EDSA revolution. 

With Cory’s death, my husband and I ended up discussing about Martial Law and the subsequent EDSA revolution and coup attempts. He was devouring information about those events and he wanted to learn more. It made me glad that he was raised in such a way that he feels proud about having Filipino blood in him. Some Filipinos may well say the opposite, but he was embracing the fact that he is Pinoy and everything that comes with it. He wants to go the Ninoy Aquino museum, which I haven’t even visited myself, (of course he chided me with it saying – You’re a pinoy! You should go see it!) and the People Power monument. He wants to know where the places he has seen in the pictures are during the bloodless revolution. I can see the excitement in him as I told him what I knew and experienced back then. Sharing this part of history with him made it personal for both of us. Cory’s death, which is tragic, has given my husband and I an opportunity to learn more about each other, of who we are as individuals.

So Tita Cory, thank you for being the only president in living history that has truly united the Filipino people. And thank you personally, because with you being in the news, I am assured that I married the right man. A man who loves his Filipino side as much as I love being Pinay, and who can’t wait to go back and visit the Philippines. I know that in the future, we will be raising our kids the same way that he was raised – a Filipino by heart.

Paborito ko noon pag bumabagyo ay walang pasok! Nung prep ako, basta malakas ang ulan ay wala nang pasok. Noong nag-grade school naman na ko ay walang pasok pag signal #1, at noong high school ay pag signal #2 naman. Kaya nga inaabangan namin ang announcement sa telebisyon o radyo kung anong signal ng bagyo para malaman kung gagayak na ba kami o babalik sa kama para matulog uli. Pero dahil una kaming sinusundo ng school bus ay kadalasang wala pang announcement, kasi naman 5:00 ng umaga dumadating ito! Madalas ay nasa daan na kami o di kaya yung mga susunod na susunduin namin ang magsasabing wala nang pasok, kaya naman binabalik kami sa bahay. Syempre pagdating ng bahay ay matutulog ulit – ang sarap kasing nakabalot lang sa kumot lalo na’t malamig. Pero noong nagkolehiyo na – naku naman pahirapan! Hanggat hindi pa binabaha ang paaralan ay may pasok pa din! Ang mga guro pa naman minsan nagbibigay ng extra puntos sa mga pumasok – ang daya!

Sa kapitbahayan namin natatandaan ko kapag bumabagyo ay maglalabas ng malaking kaldero yung barkada ng kapatid ko. Mag-sisindi sila ng uling at magluluto ng beef mami (yung instant lang) at lalagyan ito ng sangkatutak na paminta. Naku, napakasarap! Kanya-kanyang dala ng mangkok at habang umiihip ang malamig na hangin ay humihigop naman kami ng mainit na sabaw. Masarap din kainin pag tag-ulan yung champorado at mas pinasarap pa ito pag nilagyan ng gatas at asukal – minsan pa nga meron ding hinimay na tuyo. Pwede rin namang chicken sopas ang ihanda. Yun bang kulay puti ang sabaw kasi nilagyan ng gatas, tapos may carrot at patatas. Kapag hindi mo kinain ito agad ay nagiging higante yung sopas kasi nasipsip na nito yung sabaw! Isa pang gusto kong pagkain sa tag-ulan ay ang chicken sotanghon. Ang sarap ng pakiramdam ng may hawak na mainit na mangkok sa taglamig. At oo nga pala, arroz caldo at lugaw din. Dun nga sa tinitirahan ko dati ay may 24 hours na lugawan. Kahit anong oras puro ito lang ang putahe nila, pero pwede ka namang pumili kung gusto mong lagyan ng sahog tulad ng itlog at konting karne. Nakakatakam naman at umiinit na ang pakiramdam ko kahit iniisip ko lang ang mga ito.

Syempre kahit sa ulan ay pagkain pa rin ang naiisip ko. Pano ba naman kakaiba ang soup nila dito. Kadalasan yung instant o di kaya yung delata lang. Paborito ng asawa ko yung tomato soup na nilalagyan niya ng skyflakes. Kadalasan ang kanilang mga soup dito ay malalapot at hindi masyadong masabaw – yun pa naman ang gusto ko. Minsan nga nagbukas ng lata ang asawa ko at ang naisip ko ay mukha itong kaldereta at kanin na lang ang kulang. Pero eto ang normal sa kanila, kailangan akong masanay.

Naisip ko tuloy – makagawa nga ng lugaw. Di pa ko nakakapagluto nito pero sa tingin ko madali lang naman basta tama ang sangkap na ilalagay ko. Kapag akin nang nasubukan ito ay babalitaan ko kayo!